Na een medische fout

 

Alternatieve tekst
Neuroloog Jan Kuks
beschrijft slachtoffers van medische fouten als “indringers in de spreekkamer”
en “besmettelijke zaken, die de mensheid schaden”, Medisch Contact 27 mei 2009.
nadere informatie via: info@sin-nl.org

Na een medische fout geeft het merendeel van de artsen geen eerlijke informatie en geen herstelbehandeling aan slachtoffers.
Artsen zien de slachtoffers namelijk als personen die mogelijk een juridische procedure kunnen starten, zie Oratie Legemaate 2006.
Artsen verstrekken daarom aan slachtoffers van medische fouten vrijwel geen “nazorg”.
Dit is in strijd met hun zorgplicht, zoals vastgelegd in de Wet Geneeskundige Behandelings Overeenkomst.
Artsen hanteren onderling een ongeschreven, collectieve zwijgplicht.
Medici trachten te voorkomen dat de medische fouten door collega-artsen erkend en bevestigd worden en zullen ook vrijwel nooit de fouten van hun collegae beschrijven. Zo voorkomen artsen iedere vorm van aansprakelijkheid.
Opinieblad Elsevier vergelijkt deze zwijgplicht zelfs met die van de maffia. In een dergelijke situatie is het voeren van een juridische procedure kansloos en zinloos.

De Inspectie Gezondheidszorg is op de hoogte van het weigeren van zorg aan slachtoffers van medische fouten. Plaatsvervangend Inspecteur-Generaal Nico Oudendijk heeft dat in september 2007 tegenover SIN-NL erkend. De Orde van Medisch Specialisten, de Nederlandse Vereniging van Ziekenhuizen en de Vereniging van Verpleegkundigen en Verzorgenden Nederland (VenVN) hebben op respectievelijk 7 november 2007 en 23 april 2008 bevestigd, dat artsen structureel vrijwel geen eerlijke informatie en herstelbehandeling aan slachtoffers van medische fouten geven. De voorzitter van de artsenorganisatie KNMG dr Arie Kruseman Nieuwenhuijzen op zijn beurt op 30 juni 2009 het probleem erkend. Tenslotte heeft dr. Harry Molendijk, ex-voorzitter Platform Patiëntveiligheid, zowel op 30 juni 2009 als op 15 december 2009 erkend dat hij voor de huidige slachtoffers van medische situatie pas over 25 jaar een oplossing ziet.

De gevolgen van medische fouten strekken nog verder. Slachtoffers krijgen niet alleen geen herstelbehandeling, maar krijgen ook vrijwel geen toegang meer tot gezondheidszorg. De reden hiervan is, dat artsen patiënten negeren uit angst voor juridische procedures. Dit betekent bijvoorbeeld dat patiënten geen huisarts kunnen krijgen of geen adequate medisch specialistische hulp. De slachtoffers van medische fouten zijn vrijwel machteloos en hulpeloos, mede ivm ernstige ziekte of invaliditeit, veroorzaakt door artsen.

Kernvragen in deze zijn:
-wie beslist over daadwerkelijke toegang tot gezondheidszorg?
-Welke criteria hanteren artsen?
-Wanneer krijgen slachtoffers weer toegang tot gezondheidszorg?
-Tot wie kunnen slachtoffers zich wenden, daar de Inspectie Gezondheidszorg hulp weigert?
-Is er enig uitzicht voor slachtoffers om uit deze situatie te geraken?

In deze situatie zijn slachtoffers van medische fouten als het ware zelf op een zwarte lijst geplaatst door artsen. De weigering van artsen om eerlijke informatie aan slachtoffers van medische fouten te verstrekken is in strijd met de WGBO, zo verzekerde ons op 14 januari 2008 Prof. Sijmons, hoogleraar gezondheidsrecht Universiteit Utrecht. Prof. Jan van Dijk, criminoloog aan de Universiteit Tilburg heeft onderzoek gedaan naar de positie van slachtoffers van medische fouten en is van mening, dat het opzettelijk weigeren van eerlijke informatie en herstelbehandeling een misdrijf op grond van het Wetboek van Strafrecht is.

Toch blijft de boycot door artsen van slachtoffers van medische fouten bestaan en laten de Inspectie Gezondheidszorg en Minister Klink slachtoffers van medische fouten volledig aan hun lot over. Het is maatschappelijk en menselijk onaanvaardbaar dat patiënten en hun familie-leden in deze bijzonder moeilijke positie geplaatst worden. Dit terwijl de verantwoordelijken hun fouten zouden moeten corrigeren en sancties opgelegd krijgen.

Het is de taak van de KNMG, de LHV en de Orde der Medisch Specialisten, de Inspectie Gezondheidszorg, de overheid, politiek en pers om de situatie te verbeteren. Openheid, eerlijkheid en leren van fouten zijn belangrijker dan collegialiteit. Topprioriteit voor SIN-NL dus voor heel Nederland is: goede gezondheidszorg die toegankelijk is voor alle patienten, ook voor slachtoffers van medische fouten. De doofpot benadering en muur der stilte dienen tot het verleden te behoren. Hoe vinden artsen het om op een zwarte lijst geplaatst te worden? Wanneer slachtoffers van medische fouten, familie-leden en nabestaanden gewoon eerlijke informatie en herstelbehandeling krijgen en artsen van hun fouten leren, behoort de zwarte lijst van de artsen en verantwoordelijke organisaties tot het verleden, eerder niet!

Overigens werd onze zwarte lijst op 19 juni 2012 ondersteund, zie bijgaand bericht:
Mertens decaan Open Universiteit pleit voor zwarte lijst incompetente zorgbestuurders